Ух! З „атамнікамі“ нам ніколі не бывае лёгка. Але гэтым разам дружына згуляла з клёкам, ведаючы, дзе што мае рабіць. Хаця абарона не заўсёды была маналітнай, але ў астравецкі дождж злавіў сваю гульню Арцём Валадзькоў, які некалькі разоў галавазломна ратаваў блакітна-чорных.
На 7-й хвіліне Мікіта Вехцеў простым ударам з кутняга адкрыў лік, гол-цуд! 1:0! Затым аршанцам давялося перажываць — два разы запар у карнай зоне парушаў правілы Мікіта Тарбякоў, але Валадзькоў выцягнуў першы з двух карных! На 28-й хвіліне колішні гулец аршанцаў Мацьвей Каліноўскі не загнаў карны боц — Арцём Валадзькоў даў рады са стрэлам.
Лік 1:1 захоўваўся да 61-й хвіліны, пакуль Дзьмітры Ціхаміраў не скарыстаўся памылкай астравецкага брамніка і абаронцаў — 2:1! Свайго аршанцы ўжо не прапусьцілі. Перамога!
35 шпурляроў згулялі за „Старт“ 100 і болей гульняў. Паўабаронца Іван Беразун правёў у Астраўцы сваю 126-ю сустрэчу за клюб, апярэдзіў Сяргея Лабацэвіча і выйшаў на чыстае 22-е месца сярод стартаўскіх старажылаў.
Арцём Валадзькоў і Дзьмітры Ціхаміраў правялі юбілейныя, 50-я паядынкі за „Старт“. І абодва ўпісалі свае імёны ў пералік галоўных герояў астравецкае сустрэчы. Валадзькова прызналі найлепшым гульцом сустрэчы, ён адбіў карны і таму спыніўся на пазнацы ў 99 прапушчаных галоў. Калі б ня ўпэўненая гульня, іх магло быць больш, але Арцём на варце! Ціхаміраў агадаў браму гаспадароў, на ягоным рахунку пераможны гол. Цяпер у Дзьмітрыя 13 трапных стрэлаў за клюб, у сярэднім гэта 0,26 голу за гульню.
Стартаўцы адсьвяткавалі юбілейную, 150-ю перамогу ў Д2 Беларусі. На гэта ім спатрэбіліся 533 паядынкі. У сярэднім наша каманда перамагае ў 28,14% сустрэч, чаго, безумоўна, мала, каб уважацца прынамсі за моцнага серадняка лігі.
Паказ гульні з удзелам аршанцаў упершыню ў сэзоне камэнтавалі па-беларуску.
Кутнія рэдка становяцца ў нагах і галовах аршанцаў сродкам для агаданьня чужое брамы. Пагатоў простым ударам з кутняга ў ножным шпурляку агулам заганяюць галы надзвычай рэдка. Мы нават ня ўспомнім, калі гэткі выкрут апошні раз у заліковай гульні вытваралі аршанцы. Таму дасягненьне Мікіты Вехцева ўзорнае. Папярэдні раз, калі блакітна-чорныя вызначыліся кочаўкай у сустрэчы пасьля непасрэднай падачу з кутняга, быў паядынак супраць пінскае „Хвалі“ летась у лістападзе. Тады выніковае падлучэньне выканаў цэнтральны абаронца нашай дружыны Мікіта Воўчанка, чым прынёс перамогу 3:2.
Фіяска на сваім стадыёне. Тры кочаўкі бяз нашага адказу. Былы трэнэр нашай каманды Ігар Чумачэнка разам з новай камандай вязе з Воршы тры пункты. СТАРТ: Макараў, Іршаў (Верас, 70), Чарнадараў, Жэстараў (Тамэла, 56), Расолька (Адамчык, 76), Воўчанка, Нікіпаронак (Пунінскі, 46), Бабчанок, Ціханаў, Абсамадаў, Каліноўскі (Сафронаў, 46).
ПЕРАД СУСТРЭЧАЙ Каманды ніколі не сустракаліся паміж сабою ў афіцыйных сустрэчах. Былі розныя таварыскія. Цягам гісторыі дынамаўцы, якія выступалі ў саюзных лігах СССР, неаднаразова бралі з Воршы і Барані гульцоў. Некалькі гадоў таму, калі ўсёй гаспадаркай „Дынама“ запраўляў набліжаны да ўладаў прадпрымальнік Зайцаў, дынамаўцы займелі сваю футбольную школу ў Александрыі пад Воршай. Затым Зайцаў гучна заявіў, што ягоным галоўным „праектам“ стаў іншы берасьцейскі клюб „Рух“, якому пры ім беспасьпяхова спрабавалі прышчапіць званьне „найстарэйшага клюбу Берасьця“, хаця рэальнай пераемнасьці не было. „Рух“ зьнік з мапы так хутка, як і зьявіўся. Вельмі магчыма, такі лёс напаткае й „Макслайн“ у Віцебску, які ня менш жвава і нахабна дзейнічае на беларускай зямлі, не прызнаючы ніякіх аўтарытэтаў ці маральных правілаў. Якраз з „ставачнікамі“ дынамаўцы Берасьця вядуць змаганьне за залатыя мэдалі першынства Беларусі. У першых 29 пунктаў, у другіх 24. Берасьцейцы напярэдадні ў гасьцях перамаглі 1:0...
Як вы ўжо, магчыма, чыталі , Нацыянальны архіў ЗША рассакрэціў шмат здымкаў, зробленых нямецкімі вайскоўцамі ў часы ІІ усясьветнай вайны. Здымкі апрацавалі беларускія праграмісты, якія забралі іх на адмысловыя мапы дзеля зручнасці прагляду. Першая мапа была створаная на аснове Google Maps , другая — на ґрунце OpenStreetMap . Разрозьненьне здымкаў складае 3800 × 3800 піксэлаў, чаго дастаткова для таго, каб зразумець пляніроўку і пазнаць асобныя будынкі і збудаваньні. На некалькіх картках ёсьць аэраздымка Воршы. Арыентуючыся на выгіны Дняпра і месца ўпаданьня ў яго Аршыцы, можна ўбачыць і стадыён. Дзеля зручнасьці мы вылучылі яго блакітнай рамкай. Толькі тут бачым незвычайнасьць, якую раней не апісвалі: стадыён месьціцца не на самым беразе Дняпра, як цяпер, а крыху „ўглыб“, ужо за будынкам гімназіі № 2 (раней Рэальная вучэльня, затым дасьледча-вытворчая сямігодка, затым школа № 1). Простакутнік стадыёну ў той час (а здымкі зробленыя ў пэрыяд 1941-1944) сваёй доўгай граньню быў простаста...
Коментарі
Дописати коментар